Diagnostyka PFO

Kto powinien być kierowany do diagnostyki celem wykrycia obecności PFO

  • osoby < 65 r.ż.
  • po przebytym zawale mózgu lub incydencie przemijającego niedokrwienia mózgu
  • z migreną, zwłaszcza z aurą
  • z naczyniopochodnym uszkodzeniem mózgu w badaniach obrazowych (TK, NMR głowy) bez czynników ryzyka zatorowo – zakrzepowego (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, migotanie przedsionków)

Diagnostyka PFO

Diagnostyka neurologiczna – transkranialna utrasonografia dopplerowska (TCD)

Badanie wykonywane jest w Pracowni Dopplerowskiej. Nakłuwa się jedną z żył przedramienia w celu założenia wkłucia dożylnego. Kontrast przygotowywany jest bezpośrednio przed badaniem. Powstaje poprzez zmieszanie 9ml soli fizjologicznej i 1 ml powietrza w 2 strzykawkach połączonych kranikiem. Badanie wykonuje się w pozycji leżącej pacjenta na plecach.

Za pomocą sond 2 MHz przykładanych do powierzchni czaszki w okolicach skroniowych monitorowany jest przepływ w tętnicach mózgu – najczęściej tętnic środkowych mózgu.

Po uzyskaniu sygnału przepływu krwi w wybranym naczyniu za pomocą specjalnego oprogramowania przystępuje się do rejestracji sygnałów zatorowych. Poprzez wkucie dożylne podaje się w szybkim wstrzyknięciu kontrast (wstrząśnięta sól fizjologiczna) a następnie pacjent proszony jest o wykonanie próby Valsalvy i obserwuje się ilość sygnałów zatorowości w czasie spoczynku oraz przez około 2 minuty po wykonaniu próby Valsalvy.

Wynik badania może być dodatni – obecne sygnały zatorowości mózgowej lub ujemny – brak sygnałów zatorowości mózgowej. W razie wątpliwego wyniku badania próbę powtarza się. Pacjenci z dodatnim wynikiem badania c – TCD świadczącym o istnieniu prawo – lewego przecieku krwi kierowani są do dalszej diagnostyki kardiologicznej.

Diagnostyka kardiologiczna – przezprzełykowa echokardiografia (TEE)

Badanie przeprowadzane jest w Pracowni Echokardiografii. Pacjent leży na lewym boku. Badanie trwa około 10 – 15 minut. Zaczyna się od znieczulenia tylnej ściany gardła. Następnie wprowadza się do przełyku ultrasonograficzną przezprzełykową głowicę w jednorazowej osłonce. W przypadku odruchów wymiotnych podaje się dożylnie leki uspakajające i przeciwwymiotne. W pierwszym etapie dokonuje się oceny budowy przegrody międzyprzedsionkowej. Następnie do żyły odłokciowej podaje się „kontrast”, przygotowywany bezpośrednio przed badaniem poprzez zmieszanie 9 ml 0,9% roztworu NaCl z 1 ml powietrza pomiędzy dwiema strzykawkami. Każdy chory wykonuję próbę Valsalvy przed podaniem kontrastu, aby ocenić jego zdolność do prawidłowego jej wykonania. Przechodzenie „kontrastu” oceniano przed, w trakcie oraz po wykonaniu próby Valsalvy.

Wynik próby opisywano przy użyciu skali 0-3, gdzie 0 oznacza brak przejścia pęcherzyków kontrastu do lewego przedsionka, 1 – przejście kilku pęcherzyków kontrastu, 3 – przejście chmury pęcherzyków, natomiast 2 jest wartością pośrednią pomiędzy 1 i 3. Pacjenci z dodatnim wynikiem badania TEE świadczącym o istnieniu prawo – lewego przecieku krwi przy ocenie wskazań kierowani są do zabiegu przezskórnego zamknięcia ubytku.